(آيه 22)- بخش قابل ملاحظهاى از آيات اين سوره پيرامون مبدأ و معاد و اعتقادات حق سخن مىگويد، و از پيوند آنها مجموعهاى از معارف راستين حاصل مىشود.
در اينجا مشركان را به محاكمه مىكشد، با ضربات كوبنده سؤالات منطقى آنها را به زانو در مىآورد، و بىپايه بودن منطق پوسيده آنها را در زمينه شفاعت بتها آشكار مىسازد.
مىفرمايد: «به آنها بگو: كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مىپندارند بخوانيد» (قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ). اما بدانيد آنها هرگز دعاى شما را اجابت نمىكنند و گرهى از كارتان نمىگشايند.
سپس به دليل اين سخن پرداخته، مىگويد: اين به خاطر آن است كه «اين معبودهاى ساختگى نه مالك ذرهاى در آسمان و زمينند، و نه شركت و نصيبى در خلقت و مالكيت آنها دارند، و نه هيچ يك از آنها ياور خداوند در آفرينش بودهاند»! (لا يَمْلِكُونَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ وَ ما لَهُمْ فِيهِما مِنْ شِرْكٍ وَ ما لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِيرٍ).
واجب الوجود يكى است، و بقيه همه ممكن الوجود و وابسته به اويند، كه اگر لحظهاى نظر لطفش از آنها برداشته شود راهى ديار عدم مىشوند «اگر نازى كند يك دم، فرو ريزند قالبها»!
