(آيه 14)- حتى از اين بالاتر «هرگاه معجزهاى (از معجزات تو) را ببينند (نه تنها به سخريه و استهزا مىپردازند بلكه) ديگران را نيز به مسخره كردن وا مىدارند»! (وَ إِذا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ).
(آيه 15)- «و مىگويند: اين فقط سحر آشكارى است» و نه چيز ديگر! (وَ قالُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ).
(آيه 16)- آيا ما و پدرانمان زنده مىشويم؟ قرآن همچنان گفتگوهاى منكران معاد و پاسخ به آنها را ادامه مىدهد.
نخست استبعاد منكران رستاخيز را به اين صورت منعكس مىكند: آنها مىگفتند: «آيا هنگامى كه ما مرديم و خاك و استخوان شديم بار ديگر برانگيخته خواهيم شد»؟! (أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ).
(آيه 17)- و از اين بالاتر اين كه «و آيا پدران نخستين ما نيز برانگيخته مىشوند»؟! (أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ).
همانها كه جز مشتى استخوان پوسيده، يا خاكهاى پراكنده وجودشان باقى نمانده است، چه كسى مىتواند اين اجزاى متفرق را جمع كند؟ و چه كسى مىتواند لباس حيات بر آنان بپوشاند؟
اما اين كوردلان فراموش كرده بودند كه روز نخست همه خاك بودند، و از خاك آفريده شدند، اگر در قدرت خدا شك داشتند بايد بدانند خداوند يك بار قدرت خود را به اينها نشان داده بود، و اگر در قابليت خاك مردد بودند، آن هم يك بار به ثبوت رسيده بود.
(آيه 18)- سپس قرآن به كوبندهترين پاسخها در برابر آنها پرداخته، به پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مىفرمايد: «به آنها بگو: آرى (همه شما، و نياكانتان مبعوث مىشويد) در حالى كه ذليل و خوار و كوچك خواهيد بود»؟! (قُلْ نَعَمْ وَ أَنْتُمْ داخِرُونَ).
(آيه 19)- گمان مىكنيد زنده كردن شما و همه پيشينيان براى خداوند قادر و توانا كار مشكلى است، و عمل مهم سنگينى مىباشد؟ نه «تنها يك صيحه عظيم (از ناحيه مأمور پروردگار زده مىشود) ناگهان همه (از قبرها برمىخيزند، و جان مىگيرند و با چشم خود صحنه محشر را كه تا آن روز تكذيب مىكردند) نگاه مىكنند»! (فَإِنَّما هِيَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ فَإِذا هُمْ يَنْظُرُونَ).
