بسم اللّه الرّحمن الرّحيم به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(آيه 1)- فرشتگانى كه آماده انجام مأموريتند: اين سوره نخستين سوره از قرآن مجيد است كه اولين آيات آن با سوگندها شروع مىشود، سوگندهائى انديشه انگيز، كه فكر انسان را همراه خود به جوانب مختلف اين جهان مىكشاند.
درست است كه خداوند از همه راستگويان راستگوتر است، و نيازى به سوگند ندارد، ولى توجه به دو نكته مشكل سوگند را در تمام آيات قرآن كه از اين به بعد گهگاه با آن سر و كار داريم حل خواهد كرد.
نخست اين كه: هميشه سوگند به امور پر ارزش و مهم ياد مىكنند، بنابر اين سوگندهاى قرآن دليل بر عظمت و اهميت امورى است كه به آنها سوگند ياد شده.
ديگر اين كه سوگند هميشه براى تأكيد است، و دليل بر اين است كه امورى كه براى آن سوگند ياد شده از امور كاملا جدى و مؤكد است.
به هر حال در آغاز اين سوره به نام سه گروه برخورد مىكنيم كه به آنها سوگند ياد شده است.
نخست مىفرمايد: «قسم به آنها كه صف كشيدهاند و صفوف خود را منظم ساختهاند»! (وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا).
(آيه 2)- «همانها كه قويا نهى مىكنند و باز مىدارند» (فَالزَّاجِراتِ زَجْراً).
(آيه 3)- «و آنها كه پى در پى تلاوت ذكر مىكنند» (فَالتَّالِياتِ ذِكْراً).
معروف و مشهور آن است كه توصيفات فوق اوصافى است براى گروههائى از فرشتگان.
گروههائى كه براى انجام فرمان الهى در عالم هستى به صف ايستاده و آماده فرمانند.
گروههائى از فرشتگان كه انسانها را از معاصى و گناه باز مىدارند، و وسوسههاى شياطين را در قلوب آنها خنثى مىكنند، و يا مأمور ابرهاى آسمانند و آنها را به هر سو مىرانند و آماده آبيارى سرزمينهاى خشك مىكنند.
و بالاخره گروههائى از فرشتگان كه آيات كتب آسمانى را به هنگام نزول وحى بر پيامبران مىخوانند.
