(آيه 7)- در اين آيه به محفوظ بودن صحنه آسمان از نفوذ شياطين اشاره كرده، مىگويد: «ما آن را از هر شيطان خبيث و عارى از خير و نيكى حفظ كرديم» (وَ حِفْظاً مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ مارِدٍ).
(آيه 8)- سپس مىافزايد: «آنها نمىتوانند به (سخنان) فرشتگان عالم بالا گوش فرا دهند (و هرگاه چنين كنند) از هر سو هدف (تيرهاى شهاب) قرار مىگيرند»! (لا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلى وَ يُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جانِبٍ).
(آيه 9)- آرى «آنها به شدت به عقب رانده مىشوند (و از صحنه آسمان طرد مىگردند) و براى آنان مجازاتى دائم است» (دُحُوراً وَ لَهُمْ عَذابٌ واصِبٌ).
اشاره به اين كه نه تنها شياطين از نزديك شدن به عرصه آسمان منع و طرد مىشوند بلكه سر انجام گرفتار عذاب دائم نيز مىگردند.
(آيه 10)- در اين آيه به گروهى از شياطين سركش و جسور اشاره مىكند كه قصد صعود به عرصه بلند آسمان مىكنند، مىفرمايد: «مگر آنها كه در لحظهاى كوتاه براى استراق سمع به آسمان نزديك شوند كه شهاب ثاقب آنها را تعقيب مىكند» و مىسوزاند (إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ).
«شهاب» در اصل به معنى شعلهاى است كه از آتش افروخته زبانه مىكشد، و به شعلههاى آتشينى كه در آسمان به صورت خط ممتد ديده مىشود نيز مىگويند.
مىدانيم اينها ستاره نيستند، بلكه شبيه ستارگانند، قطعات سنگهاى كوچكى هستند كه در فضا پراكندهاند، و هنگامى كه در حوزه جاذبه زمين قرار گيرند به سوى زمين جذب مىشوند، و بر اثر سرعت و شدت برخورد آنها با هواى اطراف زمين مشتعل و برافروخته مىشوند.
«ثاقب» به معنى نافذ و سوراخ كننده است، و در اينجا اشاره به اين است كه به هر موجودى اصابت كند آن را سوراخ كرده و آتش مىزند.
