(آيه 45)- در اين آيه در مورد مؤمنان توضيح مىدهد كه نه تنها اعمال خود را در آنجا مىبينند، بلكه خدا مواهب بيشترى كه شايسته فضل و كرم اوست به آنها مىبخشد، مىگويد: «هدف اين است كه (خداوند) كسانى را كه ايمان آوردهاند، و عمل صالح انجام دادهاند از فضلش پاداش دهد» (لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ).
مسلما اين فضل الهى شامل حال كافران نمىشود، «چرا كه خدا كافران را دوست ندارد» (إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ).
(آيه 46)- در اين سوره، بخش قابل ملاحظهاى از دلائل توحيد و نشانههاى پروردگار در هفت آيه بيان شده كه هر كدام با جمله «وَ مِنْ آياتِهِ» آغاز مىشود. شش قسمت آن را قبلا به صورت پى در پى خوانديم، و اين آيه آخرين آنها مىباشد.
و از آن جا كه در آيه قبل سخن از ايمان و عمل صالح بود، بيان دلائل توحيدى تأكيدى نيز بر آن مىباشد.
مىفرمايد: «و از آيات (عظمت و قدرت) خدا اين است كه بادها را به عنوان بشارتگرانى مىفرستد» (وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ).
آنها در پيشاپيش باران حركت مىكنند، قطعات پراكنده ابر را با خود برداشته به هم مىپيوندند، و به سوى سرزمينهاى خشك و تشنه مىبرند، صفحه آسمان را مىپوشانند و با دگرگون ساختن درجه حرارت جو، ابرها را آماده ريزش باران مىكنند.
در دنباله آيه مىخوانيم: «خدا مىخواهد بدين سبب شما را از رحمت خود بچشاند، تا كشتيها به فرمانش حركت كنند، و شما از فضل و رحمت او بهره گيريد و شايد شكر گزارى كنيد» (وَ لِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ).
آرى! بادها هم وسيله توليد نعمتهاى فراوان در زمينه كشاورزى و دامدارى هستند، و هم وسيله حمل و نقل، و سر انجام سبب رونق امر تجارت است.
آرى! آنها بشارت دهندگانى هستند در جهات مختلف.
