(آيه 11)- سر نوشت مجرمان در قيامت: در آيات گذشته سخن از تكذيب كنندگانى به ميان آمد كه آيات خدا را به باد مسخره مىگرفتند، و در اينجا با بيان گوشهاى از مباحث معاد و سر نوشت مجرمان در قيامت بحثهايى را كه پيش از اين در باره معاد در آيات قبل گفته شد تكميل مىكند.
نخست مىفرمايد: «خداوند آفرينش را آغاز نموده سپس اعاده مىكند، و بعد به سوى او بازگردانده مىشويد» (اللَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ).
در آيه يك استدلال كوتاه و پر معنى براى مسأله معاد بيان شده كه در آيات ديگر قرآن نيز به عبارات ديگرى آمده است، و آن اين كه: «همان كسى كه قدرت بر آفرينش نخستين داشت قدرت بر معاد هم دارد، و قانون عدالت و همچنين حكمت خداوند ايجاب مىكند كه اين آفرينش مجدد تحقق يابد».
(آيه 12)- اين آيه وضع مجرمان را چنين مجّسم مىكند: «آن روز كه قيامت بر پا مىشود مجرمان در نوميدى و غم و اندوه فرو مىروند» (وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ).
چرا كه نه ايمان و عمل صالحى با خود به عرصه محشر آوردهاند، نه يار و ياورى دارند و نه امكان بازگشت به دنيا و جبران گذشته وجود دارد.
(آيه 13)- لذا در اين آيه مىافزايد: «آنها شفيعانى از معبودانشان ندارند» (وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ مِنْ شُرَكائِهِمْ شُفَعاءُ).
به همين جهت «نسبت به معبودهايى كه آنها را شريك خدا قرار داده بودند كافر مىشوند» و از آنها تنفر و بيزارى مىجويند (وَ كانُوا بِشُرَكائِهِمْ كافِرِينَ).
(آيه 14)- سپس به گروههاى مختلف مردم در آن روز اشاره كرده، مىگويد:
«روزى كه قيامت بر پا مىشود مردم از هم جدا مىگردند» (وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَتَفَرَّقُونَ).
