آينة نمايش توحيد
﴿السَّلامُ عَلَيْكَ حِينَ تُهَلِّلُ وَ تُكَبِّرُ﴾
سلام بر تو هنگامي كه مشغول «لاالهالاالله» و «اللهاكبر» گفتن هستي!
عرضه ميداري؛ اگر «لاالهالاالله»گفتن نظر به يگانگي خدا انداختن است، آن «لاالهالاالله»، «لاالهالاالله» توست و اگر با «اللهاكبر» گفتن سراسر قلب را كبريايي حق پُر ميكند، آن «الله اكبر»، «الله اكبر»گفتن تو است. اي آرزوي ما! مگر ميشود نخواهيم كه سراسر عالم را حضور «الله» ببينيم و جانمان را سراسر در طلب حكم او قرار دهيم؟ مگر ميشود ما نخواهيم كه كبريايي حضرت حق سراسر وجود ما را در برگيرد و در هر چيز و هر كار با كبريايي او روبهرو شويم؟ معلوم است كه ميخواهيم. پس معلوم است تو را ميخواهيم، و سلام بر تو كه جلوة تامّ و تمام آروزي مايي! چقدر بابركت است اُنس با تو اي قلبِ سراسر مملوّ از توحيد و تكبير حضرت ربّ.
وقتي فهميدي «لاالهالاالله» گفتن و «الله اكبر» گفتن، چه غوغايي در قلب انسان به پا ميكند و وقتي فهميدي قلبي در صحنة عالم است كه تجسم عيني اين نوع «لاالهالاالله» و «الله اكبر»گفتن است و ميتواني بر اساس نظر به «لاالهالاالله» و «الله اكبر» بر او نظر كني، سلام خود را بر همين اساس بر آن حضرت عرضه ميداري و ميگويي؛ «السَّلامُ عَلَيْكَ حِينَ تُهَلِّلُ وَ تُكَبِّرُ»، طوبي لك، طوبي لك.
پاسخ با نقل قول