(آيه 48)- در اين آيه روى سخن را به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله كرده، به عنوان دلدارى از آن حضرت مىفرمايد: با اين همه «اگر روى گردان شوند (غمگين مباش) ما تو را حافظ آنان (و مأمور اجبارشان) قرار ندادهايم» (فَإِنْ أَعْرَضُوا فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً).
«وظيفه تو تنها ابلاغ رسالت است» خواه پذيرا شوند يا نشوند (إِنْ عَلَيْكَ إِلَّا الْبَلاغُ).
تو بايد رسالت الهى خود را به نحو كامل ابلاغ، و بر آنها اتمام حجت كنى، دلهاى آماده آن را مىپذيرد هر چند گروه زيادى بىخبر اعراض كنند، تو مسؤوليتى در اين زمينه ندارى.
سپس ترسيمى از حال اين جمعيت بىايمان و اعراض كننده كرده، مىگويد:
«و هنگامى كه ما رحمتى از سوى خود به انسان بچشانيم به آن دلخوش مىشود» (وَ إِنَّا إِذا أَذَقْنَا الْإِنْسانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِها).
«و هنگامى كه بلايى به خاطر اعمالى كه انجام دادهاند به آنها رسد (به كفران مىپردازند) چرا كه انسان بسيار كفران كننده است» (وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ الْإِنْسانَ كَفُورٌ).
نه نعمتهاى الهى از طريق انگيزه شكر منعم او را بيدار و به شكرگزارى و معرفت و اطاعت او وا مىدارد، نه مجازاتهايى كه به خاطر گناهان دامنگيرش مىشود او را از خواب غفلت بيدار مىكند، و نه دعوت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله در او اثر مىگذارد.
