(آيه 12)- در اين آيه سخن از سه قسمت ديگر از صفات فعل و ذات پروردگار است كه هر كدام مسأله ولايت و ربوبيت او را در بعد خاصى نشان مىدهد.
نخست مىفرمايد: «كليدهاى آسمانها و زمين از آن اوست» (لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).
بنابر اين هر كس هر چه دارد از اوست، و هر چه مىخواهد بايد از او بخواهد، نه تنها «كليدها» بلكه «خزائن» آسمانها و زمين نيز از آن اوست.
در توصيف بعد كه در حقيقت نتيجهاى است براى توصيف قبل، مىافزايد:
«روزى را براى هر كس بخواهد گسترش مىدهد و (براى هر كس بخواهد) تنگ و محدود مىسازد» (يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ).
از آنجا كه خزائن عالم در دست اوست تمام رزق و روزيها نيز در قبضه قدرت او قرار دارد، و بر طبق مشيتش كه از حكمت او سر چشمه مىگيرد و مصالح بندگان در آن ملحوظ است آن را تقسيم مىكند.
و از آنجا كه بهرهمند ساختن همه موجودات زنده از روزيها نياز به علم و آگاهى از مقدار احتياجات و محل و ساير خصوصيات آنها دارد، در آخرين توصيف اضافه مىكند: «او به همه چيز داناست» (إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ).
و به اين ترتيب در چهار آيه فوق يازده وصف ديگر از اوصاف كماليه پروردگار (اعم از اوصاف ذات و اوصاف فعل) بيان شده است.
