(آيه 42)- «تنها ايراد و مجازات بر كسانى است كه به مردم ستم مىكنند، و در زمين بنا حق ظلم روا مىدارند» (إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ).
آنها علاوه بر كيفر و مجازات در دنيا، «در آخرت نيز عذاب دردناكى در انتظارشان است» (أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ).
(آيه 43)- در اين آيه باز به سراغ مسأله صبر و شكيبايى و عفو مىرود تا بار ديگر بر اين حقيقت تأكيد كند كه حق انتقام گيرى و قصاص و كيفر براى مظلوم در برابر ظالم هرگز مانع از مسأله گذشت و عفو و بخشش نيست، مىفرمايد: «اما كسانى كه شكيبايى كنند، و طرف را مورد عفو قرار دهند اين از كارهاى پر ارزش است» (وَ لَمَنْ صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ).
تعبير به «عزم الامور» ممكن است اشاره به اين باشد كه اين از كارهايى است كه خداوند به آن فرمان داده و هرگز نسخ نمىشود و يا از كارهايى است كه انسان بايد نسبت به آن عزم راسخ داشته باشد.
(آيه 44)- آيا راه بازگشتى وجود دارد؟ در آيات گذشته سخن از ظالمان و بيدادگران و متجاوزان بود در اينجا به سر انجام كار اين گروه و گوشههايى از مجازاتهاى آنان اشاره مىكند.
نخست آنها را از گمراهانى مىشمرد كه هيچ ولى و سرپرستى ندارند، مىفرمايد: «كسى را كه خدا گمراه كند ولى و ياورى بعد از او نخواهد داشت» (وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ وَلِيٍّ مِنْ بَعْدِهِ).
نه هدايت جنبه اجبارى دارد، نه ضلالت، بلكه نتيجه مستقيم اعمال انسانهاست، گاه انسان كارى انجام مىدهد كه خدا توفيقش را از او سلب كرده و نور هدايت را از قلب او مىگيرد، و او را در ظلمات گمراهى رها مىسازد.
به هر حال اين يكى از دردناكترين مجازاتهاى اين ظالمان است.
سپس مىافزايد: «ظالمان را در روز قيامت مىبينى كه وقتى عذاب الهى را مشاهده مىكنند (سخت پشيمان مىشوند، و) مىگويند: آيا راهى به سوى بازگشت (و جبران اين بدبختيها) وجود دارد»؟! (وَ تَرَى الظَّالِمِينَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلى مَرَدٍّ مِنْ سَبِيلٍ). ولى اين تقاضا با پاسخ منفى رو برو خواهد شد.
