(آيه 24)- اين آيه ادامه آيه قبل در زمينه رسالت و اجر رسالت، و مودت ذى القربى و اهل بيت است.
مىفرمايد: آنها اين وحى الهى را پذيرا نمىشوند «آيا مىگويند: او بر خدا دروغ بسته» و اينها زائيده فكر خود اوست كه به خدا نسبت مىدهد؟ (أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً).
«در حالى كه اگر خدا بخواهد بر قلب تو مهر مىنهد و» اگر خلاف بگويى قدرت اظهار اين آيات را از تو مىگيرد (فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ).
اين در حقيقت اشاره به استدلال منطقى معروفى است كه اگر كسى دعوى نبوت كند و معجزات و آيات بينات بر دست و زبان او ظاهر شود، و مورد حمايت و نصرت الهى قرار گيرد، اما او بر خدا دروغ بندد حكمت خداوند ايجاب مىكند كه آن معجزات و حمايتش را از او بگيرد، و رسوايش سازد.
سپس براى تأكيد اين مطلب مىافزايد: «و خداوند باطل را محو مىكند، و حق را به فرمانش محقق و پا برجا مىسازد» (وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ).
اين وظيفه خداوند است كه براساس حكمتش حق را آشكار و باطل را رسوا سازد، با اين حال چگونه اجازه مىدهد كسى بر او دروغ بندد؟
و اگر تصور شود كه ممكن است پيامبر پنهان از علم خدا دست به چنين كارى زند اشتباه بزرگى است «چرا كه او به آنچه در درون دلهاست آگاه است» (إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ).
