(آيه 32)- وزش بادهاى منظم و حركت كشتيها از آيات اوست بار ديگر به بيان نشانههاى پروردگار و دلائل توحيد پرداخته، و بحثى را كه در اين زمينه در آيات قبل آمده ادامه مىدهد.
در اينجا به سراغ مطلبى مىرود كه انسانها در زندگى مادى خود با آن بسيار سر و كار دارند، مخصوصا ساحل نشينان و مسافران درياها، مىگويد: «از آيات و نشانههاى خداوند كشتيهايى است همچون كوهها كه بر صفحه درياها به حركت در مىآيد» (وَ مِنْ آياتِهِ الْجَوارِ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلامِ).
(آيه 33)- سپس براى تأكيد بيشتر مىافزايد: «اگر خداوند اراده كند باد را ساكن مىسازد تا كشتيها بر پشت دريا ساكن و متوقف شوند»! (إِنْ يَشَأْ يُسْكِنِ الرِّيحَ فَيَظْلَلْنَ رَواكِدَ عَلى ظَهْرِهِ).
و در پايان آيه براى نتيجه گيرى اضافه مىكند: «در اين نشانههايى است براى هركس كه داراى مقام صبر و شكر است» (إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ).
آرى! در اين حركت بادها، و جريان كشتيها، و آفرينش درياها، و نظام و هماهنگى مخصوصى كه بر اين امور حكمفرماست نشانههاى گوناگونى براى ذات پاك اوست.
تكيه بر دو وصف «صبّار» و «شكور» مجموعا ترسيم گويايى از حقيقت ايمان است، چرا كه مؤمن در مشكلات و گرفتاريها صبور و در نعمتها شكور است.
لذا در حديثى از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مىخوانيم: «ايمان دو نيمه است، نيمى از آن صبر، و نيمى از آن شكر است».
(آيه 34)- باز در اين آيه براى مجسم ساختن عظمت اين نعمت الهى مىافزايد: «يا (اگر بخواهد) اين كشتيها را به خاطر اعمالى كه مسافران و سرنشينانش مرتكب شدهاند نابود و هلاك مىسازد» (أَوْ يُوبِقْهُنَّ بِما كَسَبُوا).
ولى با اين حال لطف خداوند شامل حال انسان است «و بسيارى را مىبخشد» (وَ يَعْفُ عَنْ كَثِيرٍ).
كه اگر نبخشد هيچ كس جز معصومين و خاصان و پاكان از مجازات الهى مصون و بركنار نخواهند بود.
