چه در قضاوت و داوريها، چه در حقوق اجتماعى و مسائل ديگر.
به دنبال اين پنج دستور، به جهات مشترك همه اقوام كه آن هم در پنج قسمت خلاصه شده، اشاره كرده، مىفرمايد: «خدا پروردگار ما و شماست» (اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ).
«نتيجه اعمال ما از آن ماست و اعمال شما از آن شما» (لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ).
«خصومت شخصى در ميان ما نيست» (لا حُجَّةَ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ).
از اين گذشته سر انجام، همه ما در يك جا جمع مىشويم و «خداوند ما و شما را در يكجا (قيامت) جمع مىكند» (اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنا).
و قاضى همه ما در آن روز يكى است آرى «بازگشت (همه) به سوى اوست» (وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ).
به اين ترتيب هم خداى ما يكى است، و هم سر انجام ما يكجاست و هم قاضى دادگاه و مرجع امورمان و از اين گذشته همه در برابر اعمالمان مسؤوليم، و هيچ يك امتيازى بر ديگرى جز به ايمان و عمل پاك نداريم.
