بسم اللّه الرّحمن الرّحيم به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(آيه 1)- اين سوره با دو آيه در باره نزول قرآن مجيد آغاز شده كه در يك آيه مبدأ نزول قرآن يعنى ذات پاك خدا مطرح است، و در آيه ديگر محتوا و هدف قرآن.
نخست مىگويد: «اين كتابى است كه از سوى خداوند عزيز و حكيم نازل شده است» (تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ).
(آيه 2)- سپس به محتواى اين كتاب آسمانى و هدف آن پرداخته، مىگويد: «ما اين كتاب را به حق بر تو نازل كرديم» (إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ).
چيزى جز «حق» در آن نيست، و مطلبى جز «حق» در آن مشاهده نمىكنى از همين رو حق طلبان به دنبال آن مىروند و تشنه كامان وادى حقيقت در جستجوى محتواى آنند.
و از آنجا كه هدف از نزول آن دادن دين خالص به انسانهاست در پايان آيه مىافزايد: «پس خدا را پرستش كن و دين خود را براى او خالص گردان» (فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصاً لَهُ الدِّينَ).
«دين» مجموعه حيات معنوى و مادى انسان را در بر مىگيرد، و بندگان خالص خدا بايد تمام شؤن زندگى خود را براى او خالص گردانند.
