(آيه 1)- «طا، سين، ميم» (طسم). اين چهاردهمين بار است كه با «حروف مقطعه» در آغاز سورههاى قرآن رو به رو مىشويم، مخصوصا «طسم» سومين و آخرين بار است.
در مورد «طسم» از روايات متعددى بر مىآيد كه اين حروف علامتهاى اختصارى از صفات خدا، و يا مكانهاى مقدسى مىباشد، اما در عين حال مانع از آن تفسير معروف كه بارها بر روى آن تأكيد كردهايم نخواهد بود كه خداوند مىخواهد اين حقيقت را بر همه روشن سازد كه اين كتاب بزرگ آسمانى كه سر چشمه انقلابى بزرگ در تاريخ بشر گرديد و برنامه كامل زندگى سعادتبخش انسانها را در بر دارد از وسيله سادهاى همچون حروف «الفباء» تشكيل يافته كه هر كودكى مىتواند به آن تلفظ كند، اين نهايت عظمت است كه آن چنان محصول فوقالعاده با اهميتى را از چنين مواد سادهاى ايجاد كند كه همگان آن را در اختيار دارند.
(آيه 2)- و شايد به همين دليل بلا فاصله بعد از اين حروف مقطعه سخن از عظمت قرآن به ميان آورده، مىگويد: «اين (آيات با عظمت) آيات كتاب مبين (قرآن) است» (تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ). كتابى كه هم خود روشن است و هم روشنگر راه سعادت انسانها.
(آيه 3)- قرآن بعد از ذكر اين مقدمه كوتاه وارد بيان سر گذشت «موسى» و فرعون شده، مىگويد: «ما به حق بر تو (بخشى) از داستان موسى و فرعون را مىخوانيم براى گروهى كه ايمان مىآورند» (نَتْلُوا عَلَيْكَ مِنْ نَبَإِ مُوسى وَ فِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ).
آرى! هدف اصلى از اين آيات مؤمنانند و اين تلاوت به خاطر آنها و براى آنها صورت گرفته، مؤمنانى كه مىتوانند از آن الهام گيرند و راه خود را به سوى هدف در ميان انبوه مشكلات بگشايند.
