(آيه 71)- ولى اين منكران لجوج به جاى اين كه از اين هشدار پيامبر دلسوز و مهربان و ملاحظه عاقبت كار مجرمان، پند و اندرز گيرند، باز در مقام سخريه و استهزاء بر آمده «و مىگويند: اگر راست مىگوييد اين وعده عذاب الهى، كى واقع خواهد شد»؟! (وَ يَقُولُونَ مَتى هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ).
(آيه 72)- در اينجا قرآن به پاسخ اين گفتار سخريهآميز آنها با لحنى كاملا واقع بينانه پرداخته، مىگويد: «به آنها بگو: شايد بعضى از آنچه را عجله مىكنيد نزديك و در كنار شما باشد»! (قُلْ عَسى أَنْ يَكُونَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِي تَسْتَعْجِلُونَ).
چرا عجله مىكنيد؟ چرا مجازات الهى را كوچك مىشمريد؟ چرا به خود رحم نمىكنيد؟ آخر عذاب خدا شوخى نيست! احتمال بدهيد به خاطر همين سخنانتان قهر و غضب خدا بر سر شما سايه افكنده باشد و به همين زودى بر شما فرود آيد و نابودتان كند، اين همه سر سختى براى چيست؟
(آيه 73)- سپس به بيان اين واقعيت مىپردازد كه اگر خداوند در مجازات شما عجله نمىكند، به خاطر فضل و رحمتش بر شماست، تا براى اصلاح خويش و جبران گذشته به قدر كافى مهلت داشته باشيد.
مىگويد: «و پروردگار تو نسبت به همه مردم فضل و رحمت دارد، ولى اكثر آنها شكرگزار نيستند» (وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَشْكُرُونَ).
(آيه 74)- و اگر تصور مىكنند تأخير مجازات آنها به خاطر آن است كه خداوند از نيات سوء و انديشههاى زشتى كه در سر مىپرورانند بىخبر است، اشتباه بزرگى است چرا كه: «پروردگار تو آنچه را سينههاشان در خود پنهان مىدارد و آنچه را آشكار مىكنند به خوبى مىداند» (وَ إِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ ما تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَ ما يُعْلِنُونَ).
او به همان اندازه از خفاياى درونشان آگاه است كه از اعمال برون، و اصولا پنهان و آشكار و غيب و شهود براى او يكسان است.
