(آيه 87)- اين آيه به رستاخيز و مقدمات آن مىپردازد و مىگويد: «و (به خاطر بياوريد) روزى را كه در صور دميده مىشود و تمام كسانى كه در آسمانها و در زمين هستند در وحشت فرو مىروند، جز كسانى كه خدا بخواهد، و همگى با خضوع در پيشگاه او حاضر مىشوند» (وَ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ وَ كُلٌّ أَتَوْهُ داخِرِينَ).
از مجموعه آيات قرآن استفاده مىشود كه دو يا سه بار «نفخ صور» مىشود:
يك بار در پايان دنيا و آستانه رستاخيز، كه وحشت همه را فرا مىگيرد.
بار دوم همگى با شنيدن آن قالب تهى مىكنند و مىميرند.
بار سوم به هنگام بعث و نشور و قيام قيامت است كه با نفخ صور همه مردگان به حيات باز مىگردند و زندگى نوينى را آغاز مىكنند.
ولى ظاهر آيه نشان مىدهد كه در اينجا اشاره به نفخه اولى است كه در پايان جهان صورت مىگيرد.
(آيه 88)- اين آيه اشاره به يكى ديگر از آيات عظمت خداوند در پهنه عالم هستى كرده، مىگويد: «و كوهها را مىبينى و آنها را ساكن و جامد مىپندارى در حالى كه مانند ابر در حركتند» (وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ).
«اين صنع و آفرينش خداوندى است كه همه چيز را متقن آفريده» (صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍ).
كسى كه اين همه حساب و نظم در برنامه آفرينش اوست «مسلما از كارهايى كه شما انجام مىدهيد آگاه است» (إِنَّهُ خَبِيرٌ بِما تَفْعَلُونَ).
آيه فوق از قبيل آيات توحيد و نشانههاى عظمت خداوند در همين دنيا است و به «حركت كره زمين» كه براى ما محسوس نيست اشاره مىكند.
