(آيه 49)- و بعد از اين همه عذابهاى دردناك جسمانى مجازات جانكاه روانى آنها شروع مىشود به اين مجرم گناهكار سركش و بىايمان گفته مىشود: «بچش كه (به پندار خود) بسيار قدرتمند و محترم بودى» (ذُقْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ).
آرى! اين تو بودى كه با آن همه غرور هر جنايتى را مرتكب شدى، اكنون بچش نتيجه اعمالت را كه در برابر چشمان تو مجسم شده است، و همان گونه كه جسم و جان مردم را سوزاندى اكنون درون و برونت در آتش قهر الهى و با آب سوزان مىسوزد.
(آيه 50)- در اين آيه مىافزايد: به آنها خطاب مىشود: «اين همان چيزى است كه پيوسته در باره آن شك و ترديد مىكرديد» (إِنَّ هذا ما كُنْتُمْ بِهِ تَمْتَرُونَ).
چقدر در آيات مختلف قرآن با انواع دلائل، واقعيت و حقانيت اين روز به شما گوشزد شد.
افسوس كه گوش شنوا نداشتيد!
(آيه 51)- پرهيزكاران و انواع نعمتهاى بهشتى: از آنجا كه در آيات گذشته كيفرهاى دردناك دوزخيان مطرح بود در اينجا مواهب و پاداشهاى بهشتيان را مىشمرد تا از قرينه مقابله اهميت هريك از اين دو آشكارتر گردد.
اين پاداشها در هفت قسمت خلاصه شده:
نخست اين كه: «پرهيزكاران در جايگاه امن و امانى هستند» (إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ).
بنابر اين هيچ گونه ناراحتى و ناامنى به آنها نمىرسد، و در امنيت كامل از آفات و بلاها، از غم و اندوهها، از شياطين و طاغوتها به سر مىبرند.
(آيه 52)- سپس به ذكر نعمت دوم پرداخته، مىگويد: آنها «در ميان باغها و چشمهها به سر مىبرند» و جايگاه آنها از هر سو با درختان و چشمهها احاطه شدهِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ).
