(آيه 28)- سپس مىافزايد: آرى «اين چنين بود (ماجراى آنها) و ما همه اينها (و سرمايهها و ما ترك فرعونيان) را ميراث براى اقوام ديگرى قرار داديم»! (كَذلِكَ وَ أَوْرَثْناها قَوْماً آخَرِينَ).
آيه فوق و آيه همانند آن در سوره «شعراء» نشان مىدهد كه بنى اسرائيل بعد از غرق فرعونيان به سرزمين مصر بازگشتند، و وارث ميراث فراعنه شدند و در آنجا حكومت كردند.
(آيه 29)- در اين آيه مىفرمايد: «پس نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين، و نه به هنگام نزول بلا به آنها مهلتى داده شد»! (فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ).
گريه نكردن آسمان و زمين بر آنها ممكن است كنايه از حقارت آنها و عدم وجود يار و ياور و دلسوز براى آنها باشد.
(آيه 30)- بنى اسرائيل در بوته آزمايش: در آيات گذشته سخن از غرق و هلاكت فرعونيان و نابودى قدرت و شوكت آنها و انتقال آن به ديگران بود، در اينجا از نقطه مقابل آن يعنى از نجات و رهائى بنى اسرائيل چنين سخن مىگويد: «ما بنى اسرائيل را از عذاب خوار كننده رهائى بخشيديم» (وَ لَقَدْ نَجَّيْنا بَنِي إِسْرائِيلَ مِنَ الْعَذابِ الْمُهِينِ).
از شكنجههاى سخت و طاقت فرساى جسمى و روحى كه تا اعماق جان آنها نفوذ مىكرد.
(آيه 31)- آرى! خداوند اين قوم مظلوم را در پرتو قيام الهى موسى بن عمران از چنگال اين ظالمان سفاك تاريخ رهائى بخشيد، لذا به دنبال آن مىافزايد:
«از (چنگال) فرعون» (مِنْ فِرْعَوْنَ).
«چرا كه او مردى متكبر و از اسرافكاران و متجاوزان بود»! (إِنَّهُ كانَ عالِياً مِنَ الْمُسْرِفِينَ).
(آيه 32)- در اين آيه به يكى ديگر از مواهب خداوند به بنى اسرائيل اشاره كرده، مىگويد: «ما آنها را از روى علم خويش بر جهانيان (در آن عصر و زمان) برترى داديم و برگزيديم» (وَ لَقَدِ اخْتَرْناهُمْ عَلى عِلْمٍ عَلَى الْعالَمِينَ).
ولى آنها قدر اين نعمتها را ندانستند و كفران كردند و مجازات شدند.
و به اين ترتيب آنها «امت برگزيده عصر خويش» بودند، زيرا منظور از «عالمين» مردم جهان در آن عصر و زمان است نه در تمام قرون و اعصار.
