(آيه 58)- سپس مىافزايد: مهم اين است كه «هيچ كس جز خدا نمىتواند در آن روز سختيهاى آن را برطرف سازد» (لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ كاشِفَةٌ).
حاكم و مالك و صاحب قدرت در آن روز (و هميشه) خداست، اگر نجات مىخواهيد دست به دامن لطف او زنيد، و اگر آرامش مىطلبيد در سايه ايمان به او قرار گيريد.
(آيه 59)- در اين آيه مىافزايد: «آيا از اين سخن تعجب مىكنيد» (أَ فَمِنْ هذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ).
اين جمله ممكن است اشاره به مسأله رستاخيز باشد كه در آيات قبل آمده، يا اشاره به قرآن، چرا كه در آيات ديگر از آن تعبير به «حديث» شده و يا سخنانى كه در باره هلاك اقوام پيشين گفته شد و يا همه اينها.
(آيه 60)- سپس مىگويد: «و مىخنديد و نمىگرييد»؟ (وَ تَضْحَكُونَ وَ لا تَبْكُونَ).
(آيه 61)- «و پيوسته در غفلت و هوسرانى به سر مىبريد»؟! (وَ أَنْتُمْ سامِدُونَ).
در حالى كه اينجا نه جاى خنده است و نه جاى غفلت و بىخبرى، جاى گريه بر فرصتهاى از دست رفته، طاعات ترك شده، و معاصى و گناهانى است كه از شما سر زده است، جاى بيدارى و جبران امورى است كه از دست رفته، و بالاخره جاى توبه و انابه و بازگشت به سايه لطف خداست.
