(آيه 32)- سپس به توصيف اين گروه نيكوكار پرداخته، چنين مىگويد: «آنها كسانى هستند كه از گناهان بزرگ و اعمال زشت دورى مىكنند، جز گناهان صغيره» كه گاه آلوده آن مىشوند (الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ).
قرائن موجود در آيه گواهى مىدهد كه «لمم» به معنى گناهانى است كه احيانا از انسان سر مىزند، سپس متوجه مىشود و آن را ترك مىگويد.
به علاوه در جمله بعد قرآن مىگويد: «آمرزش پروردگار تو گسترده است» (إِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ).
اين نيز دليلى است بر اين كه گناهى از او سر زده كه نياز به غفران پروردگار دارد، نه تنها قصد و نيت و نزديك شدن به گناه بىآنكه آن را مرتكب شده باشد.
به هر حال منظور اين است كه نيكوكاران ممكن است لغزشى داشته باشند، ولى گناه بر خلاف طبع و سجيه آنهاست، روح و قلب آنها همواره پاك است و آلودگيها جنبه عرضى دارد، و لذا به محض ارتكاب گناه پشيمان مىشوند و از خدا تقاضاى بخشش مىكنند.
در دنباله آيه براى تأكيد عدالت پروردگار، در مسأله پاداش و كيفر از علم بىپايان او كه همه بندگان و اعمالشان را فرا مىگيرد سخن مىگويد.
مىفرمايد: «او نسبت به شما از همه آگاهتر است، از آن هنگام كه شما را از زمين آفريد، و در آن موقع كه به صورت جنينهائى در شكم مادرانتان بوديد» (هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ إِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ).
