(آيه 20)- اما براى شادى قلب پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و اميدوارى مؤمنان، در اين آيه چنين مىگويد: «ولى آنها كه تقواى الهى پيشه كردند غرفههايى در بهشت دارند كه بر فراز آنها غرفههاى ديگرى بنا شده» (لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِها غُرَفٌ مَبْنِيَّةٌ).
اگر دوزخيان در ميان پردههاى آتش قرار دارند، بهشتيان غرفههايى دارند بر فراز غرفهها، و قصرهايى بر فراز قصرها، چرا كه ديدن منظره گلها و آبها و نهرها و باغها از فراز غرفهها لذت بخش و دلپذيرتر است.
اين غرفههاى زيباى بهشتى با نهرهائى كه از زير آن جارى مىشود تزيين شده لذا در دنباله آيه مىفرمايد: «و از زير آنها نهرها جارى است» (تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ).
آرى «اين وعده الهى است، و خداوند در وعده خود تخلّف نمىكند» (وَعْدَ اللَّهِ لا يُخْلِفُ اللَّهُ الْمِيعادَ).
(آيه 21)- در اين آيه بار ديگر قرآن به دلائل توحيد و معاد باز مىگردد، و بحثهايى را كه در آيات گذشته پيرامون كفر و ايمان بود تكميل مىكند.
روى سخن را به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله كرده، به عنوان سرمشقى براى همه مؤمنان، مىفرمايد: «آيا نديدى كه خداوند از آسمان آبى فرستاد و آن را بصورت چشمههائى در زمين وارد نمود»؟! (أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسَلَكَهُ يَنابِيعَ فِي الْأَرْضِ).
قطرههاى حياتبخش باران از آسمان نازل مىشود، قشر «نفوذ پذير» زمين آنها را به درون مىپذيرد و تا به قشر «نفوذ ناپذير» مىرسد آنها را متوقف مىسازد و ذخيره مىكند، سپس بصورت چشمهها و قناتها و چاهها بيرون مىفرستد.
بعد مىافزايد: «سپس با آن زراعتى را خارج مىسازد كه رنگهاى مختلف دارد» (ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً مُخْتَلِفاً أَلْوانُهُ).
