4- جبران يك گناه بزرگ‏

ابوخديجه مى‏گويد: امام صادق عليه السلام فرمودند: مردى به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: در زمان جاهليت داراى دخترى شدم. او را پروراندم تا به حد بلوغ رسيد، لباس و زيورش را بر تنش كردم، و او را به كنار چاهى آوردم و در ميان آن چاه انداختم و آخرين سخنى كه از او شنيدم اين بود كه گفت: يا اباه! (اى پدر جان!).
اينك پشيمانم و از شما مى‏خواهم بفرماييد كه اين گناه را چگونه جبران كنم؟ «فما كفارة ذلك؟».

پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: آيا مادرت زنده است؟ او گفت: نه.
فرمود: آيا خاله دارى؟ او گفت: آرى.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«فَابرِرها فانّها بمنزلة الامّ يُكَفِّر عنك ما صَنعتَ»
«به او نيكى كن، زيرا خاله همانند مادر است و نيكى به او، آن گناهت را جبران مى‏كند.»

ابوخديجه مى‏گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم، اين حادثه در چه زمانى واقع شد؟
امام فرمودند: در زمان جاهليت كه دختران را مى‏كشتند تا مبادا اسير گردند و در قبيله‏ى ديگر، داراى فرزند شوند. «1»
__________________________________________________
(1). كافى، ج 2 ص 162