(آيه 45)- سپس به عنوان يك پيشگوئى قاطع براى ردّ سخنان آنها، مىافزايد آنها بدانند: «به زودى جمعشان شكست مىخورد و پا به فرار مىگذارند» (سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ يُوَلُّونَ الدُّبُرَ).
اين پيشگوئى در ميدان بدر و ساير جنگهاى اسلامى جامه عمل به خود پوشيد، و سر انجام جمعيت قدرتمند كفار متلاشى شدند و فرار كردند.
(آيه 46)- در اين آيه مىافزايد: تنها شكست و ناكامى در دنيا بهره آنها نيست «بلكه رستاخيز موعد آنهاست و مجازات قيامت هولناكتر و تلختر است» (بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَ السَّاعَةُ أَدْهى وَ أَمَرُّ).
و به اين ترتيب آنها بايد هم در انتظار شكست تلخى در اين دنيا باشند، و هم شكست تلختر و وحشتانگيزتر در آخرت.
(آيه 47)- اين آيه همچنان ادامه بحث آيات قبل پيرامون كيفيت حال مشركان و مجرمان در قيامت است، آيه قبل اين حقيقت را بيان كرد كه روز قيامت ميعاد آنهاست و آن روز مصيبتبار و تلخى است.
اين آيه به بيان علت اين امر پرداخته، مىگويد: «مجرمان در گمراهى و شعلههاى آتشند» (إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ).
(آيه 48)- «در آن روز كه در آتش دوزخ به صورتشان كشيده مىشود (و به آنها گفته مىشود:) بچشيد آتش دوزخ را» دوزخى كه پيوسته آن را انكار مىكرديد و دروغ و افسانه مىپنداشتيد (يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلى وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ).
در روايتى از امام صادق عليه السّلام نقل شده: در جهنّم «درّهاى است به نام سقر كه جايگاه متكبران است، و هر گاه نفس بكشد دوزخ را مىسوزاند»!
(آيه 49)- و از آنجا كه ممكن است خيال شود كه اين عذابها با آن معاصى هماهنگ نيست، در اين آيه مىافزايد: «ما هر چيز را به اندازه آفريديم» (إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ).
آرى! هم عذابهاى دردناك آنها در اين دنيا روى حساب است، و هم مجازاتهاى شديد آنها در آخرت، نه تنها مجازاتها كه هر چيزى را خدا آفريده روى حساب و نظام حسابشدهاى است.
