(آيه 9)- ماجراى قوم نوح درس عبرتى بود! سنت قرآن بر اين است كه در بسيارى از موارد بعد از انذار كفار و مجرمان شرحى از سرگذشت اقوام پيشين و عاقبت دردآلود آنها را بيان مىكند، تا به اينها بفهماند كه اگر به راه نادرست خويش ادامه دهند سرنوشتى بهتر از آنان ندارند.
در اينجا نيز به دنبال بحثى كه در آيات گذشته آمد اشارات كوتاه و در عين حال پر معنى به سرگذشت پنج قوم سركش از اقوام پيشين مىكند كه نخستين آنها قوم نوح (ع) است.
مىفرمايد: «پيش از آنها قوم نوح (پيامبر خود را) تكذيب كردند» (كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ).
آرى! «بنده ما (نوح) را تكذيب كرده و گفتند: او ديوانه است! و (سپس با انواع آزارها از ادامه رسالتش) بازداشته شد» فَكَذَّبُوا عَبْدَنا وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ).
گاه «به او مىگفتند: اگر دست از كار خود برندارى سنگسارت مىكنيم» (شعراء/ 116) و گاه گلوى او را چنان مىفشردند كه بىهوش به زمين مىافتاد، اما هنگامى كه به هوش مىآمد مىگفت: «خداوندا! قوم مرا ببخش كه نمىدانند».
(آيه 10)- سپس مىافزايد: هنگامى كه نوح از هدايت آنها بكلى مأيوس گشت «به درگاه پروردگار عرضه داشت: من مغلوب (اين قوم طغيانگر) شدهام انتقام مرا از آنها بگير» (فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ).
آنها هرگز در دليل و حجت و برهان بر من غلبه نكردهاند ولى از طريق ظلم و جنايت و تكذيب و انكار، و انواع زجر و فشار بر من غلبه كردند، اين قوم ديگر شايسته بقا نيستند از آنها انتقام بگير و مرا بر آنها پيروزكن.
(آيه 11)- سپس اشاره گويا و تكان دهندهاى به كيفيت عذاب آنها كرده، مىفرمايد: «در اين هنگام درهاى آسمان را با آبى فراوان و پى در پى گشوديم» (فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ).
تعبير به گشودن درهاى آسمان تعبير بسيار زيبايى است كه به هنگام نزول بارانهاى شديد به كار مىرود، همان گونه كه در فارسى نيز مىگوئيم: گوئى درهاى آسمان باز شده و هر چه آب است فرو مىبارد.
(آيه 12)- نه تنها از آسمان آب زيادى فرو ريخت كه از زمين هم آب جوشيد، چنانكه در آيه آمده: «و زمين را شكافتيم و چشمههاى زيادى بيرون فرستاديم (وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً).
«و اين دو آب به اندازه مقدر با هم درآميختند» و درياى وحشتناكى شد (فَالْتَقَى الْماءُ عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ).
از سراسر زمين آب جوشيدن گرفت و چشمهها سربرآوردند و از تمامى آسمان آب باريدن گرفت و به هم پيوستند و دريائى عظيم و طوفان تشكيل دادند.
