(آيه 39)- سپس در اين آيه مىافزايد، بار ديگر به آنها گفته شد: «پس بچشيد عذاب و انذارهاى مرا» (فَذُوقُوا عَذابِي وَ نُذُرِ). تا ديگر در انذارهاى پيامبران شك و ترديد نكنيد.
(آيه 40)- و بالاخره در اين آيه براى چهارمين بار در اين سوره اين جمله پر معنى و بيدارگر را تكرار مىكند: «ما قرآن را براى يادآورى آسان ساختيم، آيا كسى هست كه (پند گيرد و) متذكر شود» (وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ).
قوم لوط پند نگرفتند، نه از انذارها، و نه از عذاب مقدماتى و هشدار دهنده، آيا ديگران كه آلوده همان گناهانند از شنيدن اين آيات قرآن به خود مىآيند و پشيمان مىشوند و توبه مىكنند؟!
(آيه 41)- آيا شما از اقوام گذشته برتريد؟! پنجمين و آخرين قومى كه در اين سلسله آيات به آنان اشاره مىشود قوم فرعون است، ولى از آنجا كه سرگذشت اين قوم بطور مشروح در سورههاى مختلف قرآن آمده در اينجا تنها اشاره كوتاه و فشردهاى به داستان عبرت انگيز آنها شده است.
مىفرمايد: «و (همچنين) انذارها و هشدارها (يكى پس از ديگرى) به سراغ آل فرعون آمد» (وَ لَقَدْ جاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ).
منظور از «آل فرعون» تنها خاندان و بستگان او نيست، بلكه پيروان او را بطور عموم شامل مىشود.
