(آيه 47)- پيوسته آسمانها را گسترش مىدهيم! قرآن بار ديگر به مسأله آيات عظمت خداوند در عالم آفرينش مىپردازد و در حقيقت بحثهائى را كه در آيات 20 و 21 همين سوره در باره آيات او در زمين و وجود انسان گذشت تكميل مىكند، و در ضمن دليلى بر قدرت خداوند بر مسأله معاد و زندگى پس از مرگ است. نخست مىفرمايد: «و ما آسمان را با قدرت بنا كرديم، و همواره آن را وسعت مىبخشيم» (وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ).
(آيه 48)- «و زمين را گسترديم و چه خوب گسترانندهاى هستيم»! (وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها فَنِعْمَ الْماهِدُونَ).
نشانههاى اين قدرت عظيم هم در عظمت آسمانها و هم در نظام خاصى كه بر آنها حاكم است به خوبى آشكار مىباشد.
با توجه به كشفيات اخير دانشمندان در مسأله «گسترش جهان» معناى آيه روشن است و آن اين كه خداوند آسمانها را آفريده و دائما گسترش مىدهد.
علم امروز مىگويد: نه تنها كره زمين، بر اثر جذب مواد آسمانى تدريجا فربه و سنگينتر مىشود، بلكه آسمانها نيز در گسترشند، يعنى ستارگانى كه در يك كهكشان قرار دارند بسرعت از مركز كهكشان دور مىشوند، حتى سرعت اين گسترش را در بسيارى از مواقع اندازهگيرى كردهاند.
(آيه 49)- بعد از آفرينش آسمانها و زمين نوبت به موجودات مختلف آسمانى و زمين و انواع گياهان و حيوانات مىرسد آيه مورد بحث مىفرمايد:
«و از هر چيز دو جفت آفريديم شايد متذكر شويد» (وَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ).
«مِنْ كُلِّ شَيْءٍ» (از هر چيزى) مىتواند اشاره به اين حقيقت باشد كه تمام اشياى جهان از ذرات مثبت و منفى ساخته شده، و امروز از نظر علمى مسلم است كه «اتمها» از اجزاء مختلفى تشكيل يافتهاند، از جمله اجزائى كه داراى بار الكتريسته منفى هستند، و «الكترون» ناميده مىشوند، و اجزائى كه داراى بار الكتريسته مثبت هستند و «پروتون» نام دارد.
