(آيه 11)- اين آيه به ذكر دليل حمايت همه جانبه پروردگار از مؤمنان و نابودى كافران طغيانگر پرداخته، مىگويد: «اين به خاطر آن است كه خداوند مولى و سرپرست مؤمنان است اما كافران مولائى ندارند» (ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ أَنَّ الْكافِرِينَ لا مَوْلى لَهُمْ).
روشن است كسانى كه تحت ولايت و عنايت مخصوص ذات پاك خداوند باشند هم در مشكلات يارى مىشوند، و هم ثبات قدم دارند، و سر انجام به مقصود خود نائل مىشوند، اما آنها كه از زير اين پوشش خارجند اعمالشان حبط و نابود و عاقبت كارشان هلاكت است.
(آيه 12)- سرنوشت مؤمنان و كفار: از آنجا كه آيات گذشته پيرامون پيكار مستمر حق و باطل و ايمان و كفر سخن مىگفت در اينجا در يك مقايسه روشن سرنوشت مؤمنان و كفار را تشريح مىكند، تا روشن شود كه اين دو گروه تنها در زندگى دنيا متفاوت نيستند بلكه در آخرت نيز فوق العاده با هم متفاوتند مىفرمايد:
«خداوند كسانى را كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند وارد باغهائى از بهشت مىكند كه نهرها از زير (درختان و قصرهايش) جارى است» (إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ).
«در حالى كه كافران از متاع زود گذر اين دنيا بهره مىگيرند، و همچون چهار پايان مىخورند و سر انجام آتش دوزخ جايگاه آنهاست»! (وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَ يَأْكُلُونَ كَما تَأْكُلُ الْأَنْعامُ وَ النَّارُ مَثْوىً لَهُمْ).
درست است كه هر دو گروه در دنيا زندگى مىكنند و از مواهب آن بهرهمند مىشوند، ولى تفاوت اينجاست كه مؤمنان هدفشان انجام اعمال صالح است.
و كافران تمام هدفشان همين خوردن و خوابيدن و بهره بردن از لذات حيات است.
