(آيه 61)- و از آنجا كه دعا و تقاضاى از خدا فرع بر معرفت خداوند است در اين آيه از حقايقى سخن مىگويد كه سطح معرفت آدمى را بالا مىبرد، و يكى از شرائط دعا را كه اميد به اجابت است افزايش مىدهد.
مىفرمايد: «خداوند كسى است كه شب را براى شما آفريد تا در آن بياساييد» (اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ).
چرا كه تاريكى شب از يك سو موجب تعطيل قهرى برنامههاى روزانه است، و از سوى ديگر خود تاريكى آرام بخش و مايه استراحت تن و اعصاب و روح است، و نور مايه جنبش و حركت.
لذا به دنبال آن مىافزايد: «و روز را بينا و روشنى بخش» قرار داد (وَ النَّهارَ مُبْصِراً).
تا محيط زندگى انسانها را روشن سازد و براى هر گونه فعاليت آماده كند.
سپس اضافه مىكند: «خداوند نسبت به مردم صاحب فضل و كرم است، ولى بيشتر مردم شكر گزارى نمىكنند» (إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ).
اما اگر انسان چشمى بينا و قلبى دانا داشته باشد كه خوان نعمت بىدريغ الهى را كه همه جا گسترده است ببيند، و باران رحمت بىحسابش را كه همه جا رسيده است مشاهده كند، بىاختيار زبان به شكر و ثناى او مىگشايد و خود را در مقابل اين همه عظمت و رحمت كوچك و مديون مىبيند.
