(آيه 56)- در آيات گذشته خداوند پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را به صبر و شكيبايى در مقابل مخالفان و نغمههاى ناموزون و توطئههاى شوم آنها دعوت مىكرد، در اينجا انگيزه مجادله و ستيزه جوئيهاى آنان را در مقابل حق شرح مىدهد.
مىگويد: «كسانى كه بدون منطق و دليلى كه از سوى خدا براى آنها آمده باشد در آيات الهى مجادله مىكنند، در سينههاشان جز تكبر نيست» (إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ إِنْ فِي صُدُورِهِمْ إِلَّا كِبْرٌ).
و به اين ترتيب آيه گواه زندهاى بر اين حقيقت است كه سر چشمه اصلى اين گونه مجادلهها، كبر و غرور و خود محورى است.
سپس مىافزايد: «آنها هرگز به منظور خود نخواهند رسيد» (ما هُمْ بِبالِغِيهِ).
هدف آنان اين است كه خود را بزرگ ببينند، فخر بفروشند و بر جامعه حكومت كنند، اما جز ذلت و زير دست بودن بهرهاى نخواهند گرفت.
در پايان آيه به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله دستور مىدهد كه از شرّ اين گونه افراد مغرور و خودخواه و بىمنطق به خدا پناه ببرد، مىفرمايد: «اكنون كه چنين است به خدا پناه ببر كه او شنوا و بيناست» (فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ).
هم سخنان بى اساس آنها را مىشنود و هم توطئهها و اعمال زشتشان را مىبيند.
