(آيه 62)- اين آيه از توحيد ربوبيت پروردگار شروع كرده و به توحيد خالقيت و ربوبيت ختم مىكند، مىفرمايد: آن كس كه اين همه نعمتها را بر شما ارزانى داشته «اين است خداوند، پروردگار شما» (ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ).
همان خداوندى كه «آفريننده همه چيز است» (خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ).
«هيچ معبودى جز او نيست» (لا إِلهَ إِلَّا هُوَ).
در حقيقت وجود نعمتهاى فراوان الهى دليل بر ربوبيت و مدبريت اوست.
و خالق همه چيز بودن دليل ديگرى بر يگانگى او در ربوبيت است، چرا كه خالق موجودات مالك و مربى آنهاست، زيرا لحظه به لحظه فيض وجود از ناحيه او بر همه موجودات عالم هستى افاضه مىشود.
و در پايان آيه مىافزايد: «با اين حال چگونه از راه حق منحرف مىشويد»؟ (فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ). و چرا از پرستش خداوند يگانه يكتا به سوى بتها روى مىآوريد؟!
(آيه 63)- در اين آيه به عنوان توضيح و تأكيد مطالب گذشته مىفرمايد:
«كسانى كه آيات خدا را انكار مىكردند اين گونه از طريق حق باز گردانده مىشوند» (كَذلِكَ يُؤْفَكُ الَّذِينَ كانُوا بِآياتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ).
