بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(آيه 1)- زلزله عظيم رستاخير: اين سوره با دو آيه تكان دهنده و هيجانانگيز پيرامون رستاخيز و مقدمات آن شروع مىشود، آياتى كه بىاختيار انسان را از اين زندگى گذراى مادى بيرون مىبرد، و به آينده هولانگيزى كه در انتظار اوست متوجه مىسازد.
نخست عموم مردم را بدون استثناء مخاطب ساخته، مىگويد: «اى مردم! از پروردگارتان بترسيد، و پرهيز كارى پيشه كنيد كه زلزله رستاخيز، جريان مهم و عظيمى است» (يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ).
خطاب «يا أَيُّهَا النَّاسُ»، دليل روشنى است بر اين كه هيچ گونه تفاوت و تبعيضى از نظر نژاد و زبان و اعصار و قرون و مكانها و مناطق جغرافيايى و طوائف و قبائل در آن نيست، و مؤمن و كافر، كوچك و بزرگ، پير و جوان، مرد و زن امروز و آينده همه در آن شريكند.
(آيه 2)- اين آيه نمونههايى از بازتاب اين وحشت عظيم را در چند جمله بيان كرده، مىگويد: «روزى كه آن را مىبينيد [زلزله رستاخيز آن چنان وحشت سرا پاى همه را فرا مىگيرد كه] هر مادر شيردهى، كودك شير خوارش را فراموش مىكند» (يَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ).
«و هر باردارى (در آن صحنه باشد) جنين خود را سقط مىكند» (وَ تَضَعُ كُلُّ ذاتِ حَمْلٍ حَمْلَها).
سومين بازتاب اين كه: «مردم را به صورت مستان مىبينى، در حالى كه مست نيستند!» (وَ تَرَى النَّاسَ سُكارى وَ ما هُمْ بِسُكارى).
«ولى عذاب خدا شديد است» (وَ لكِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَدِيدٌ).
