(آيه 101)- اين آيه حالات مؤمنان راستين و مردان و زنان با ايمان را باز گو مىكند تا در مقايسه با يكديگر وضع هر دو مشخصتر شود.
نخست مىگويد: «كسانى كه به خاطر ايمان و اعمال صالحشان وعده نيك به آنها از قبل دادهايم از اين آتش هولناك و وحشتناك دورند» (إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ).
اشاره به اين كه ما به تمام وعدههايى كه به مؤمنان در اين جهان دادهايم وفا خواهيم كرد كه يكى از آنها دور شدن از آتش دوزخ است.
(آيه 102)- در اين آيه چهار نعمت بزرگ الهى را كه شامل حال اين گروه سعادتمند است بر مىشمرد:
نخست اين كه «آنها صداى آتش را نمىشنوند» (لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها).
مؤمنان راستين چون از جهنم دورند هرگز اين صداهاى وحشتناك به گوششان نمىخورد.
ديگر اين كه: «آنها در آنچه بخواهند و مايل باشند بطور جاودان متنعمند» (وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ).
يعنى آنجا محدوديت اين جهان را ندارد، هر نعمت مادى و معنوى كه بخواهند بدون استثناء در دسترس آنهاست، آن هم نه يك روز و دو روز بلكه در يك عمر جاويدان!
(آيه 103)- سوم اين كه: «فزع اكبر آنها را غمگين نمىكند» (لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ).
«فزع اكبر» (وحشت بزرگ) را بعضى اشاره به وحشتهاى روز قيامت دانستهاند كه از هر وحشتى بزرگتر است.
بالاخره آخرين لطف خدا در باره كسانى كه در آيات فوق به آنها اشاره شده اين است كه «فرشتگان رحمت به استقبال آنها مىشتابند» (و به آنها تبريك و شاد باش مىگويند و بشارت مىدهند) اين همان روزى است كه به شما وعده داده مىشد» (وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ هذا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ).
