(آيه 8)- سپس به چگونگى موضع گيريهاى آنها اشاره كرده، مىافزايد:
«پيوسته آيات الهى را كه بر او تلاوت مىشود مىشنود اما بر اثر تكبر همواره اصرار بر مخالفت دارد گوئى اصلا آن را نشنيده» (يَسْمَعُ آياتِ اللَّهِ تُتْلى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها).
و در پايان آيه آنها را شديدا به كيفر سختى تهديد كرده، مىگويد: «چنين كسى را به عذاب دردناك بشارت ده»! (فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ).
همان گونه كه او دل پيامبر و مؤمنان را به درد آورده ما نيز او را به عذاب دردناكى مبتلا مىسازيم.
(آيه 9)- سپس مىافزايد: «و هر گاه (اين مستكبر لجوج) چيزى از آيات ما را بداند و از آن آگاه شود آن را به باد استهزا مىگيرد» (وَ إِذا عَلِمَ مِنْ آياتِنا شَيْئاً اتَّخَذَها هُزُواً).
او همه آيات ما را- چه آنها را كه دانسته و چه آنها را كه ندانسته- به استهزا و سخريه مىگيرد! و اين نهايت جهل و بىخبرى است كه انسان چيزى را انكار يا مسخره كند كه اصلا نفهميده است، و اين بهترين دليل لجاج و عناد آنهاست.
و در پايان آيه مجازات اين گروه را چنين بيان مىكند: «براى آنها عذاب خوار كنندهاى است» (أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ).
