(آيه 6)- سپس در اين آيه به عنوان يك جمع بندى نسبت به بحثهاى گذشته، و بيان عظمت و اهميت آيات قرآن، مىفرمايد: «اينها آيات الهى است كه ما آن را به حق بر تو تلاوت مىكنيم» (تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ).
به راستى اگر آنها به اين آيات ايمان نياورند به چه چيز ايمان خواهند آورد؟
و لذا در پايان آيه مىافزايد: «پس اين گروه كافر به كدام سخن بعد از سخن خدا و آياتش ايمان مىآورند»؟! (فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَ اللَّهِ وَ آياتِهِ يُؤْمِنُونَ).
آرى! به راستى قرآن مجيد آن چنان محتوائى از نظر استدلال و براهين توحيدى و همچنين از نظر پند و اندرز دارد كه هر دلى كمترين آمادگى در آن باشد، او را به سوى خدا و پاكى و تقوا دعوت مىكند، هرگاه اين آيات بينات در كسى اثر نبخشد هرگز اميدى به هدايت او نيست.
(آيه 7)- واى بر دروغگوى گنهكار! آيات گذشته نشان مىداد كه گروهى هستند كه سخنان الهى با انواع دلائل توحيدى و مواعظ و اندرزها را مىشنوند ولى در آنها اثر نمىكند، در اينجا از اين گروه و عواقب اعمال آنها بطور مشروح سخن مىگويد.
نخست مىفرمايد: «واى بر هر دروغگوى گنهكار»! (وَيْلٌ لِكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ).
«افّاك» به معنى كسى است كه بسيار دروغ مىگويد، و گاه به كسى كه دروغ بزرگ مىگويد هر چند زياد هم نباشد گفته شده.
از اين آيه به خوبى روشن مىشود كه موضع گيرى خصمانه در برابر آيات الهى كار كسانى است كه سر تا پا آلوده گناه و كذب و دروغند، نه پاك نهادان راستگو.
