(آيه 7)- اين آيه به عكس العمل اين گروه در برابر آيات الهى اشاره كرده، و در واقع آن را با عكس العملشان در برابر لهو الحديث مقايسه مىكند و مىگويد:
«و هنگامى كه آيات ما بر او خوانده مىشود مستكبرانه روى بر مىگرداند، گويى آن را نشنيده، گويى اصلا گوشهايش سنگين است» و هيچ سخنى را نمىشنود (وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا وَلَّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها كَأَنَّ فِي أُذُنَيْهِ وَقْراً).
و در پايان، كيفر دردناك چنين كسى را اين گونه بازگو مىكند: «او را به عذابى دردناك بشارت ده»! (فَبَشِّرْهُ بِعَذابٍ أَلِيمٍ).
(آيه 8)- در اين آيه به شرح حال مؤمنان راستين باز مىگردد كه در آغاز اين مقايسه از آنان شروع شد، در پايان نيز به آنان ختم مىگردد، مىفرمايد: «كسانى كه ايمان آوردهاند و عمل صالح انجام دادهاند، باغهاى پر نعمت بهشت از آن آنها است» (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ جَنَّاتُ النَّعِيمِ).
(آيه 9)- مهمتر اينكه اين باغهاى پر نعمت بهشتى، براى آنها جاودانه است «هميشه در آن خواهند ماند» (خالِدِينَ فِيها).
«اين وعده حتمى الهى است» و عدهاى تخلفناپذير (وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا).
و خداوند نه وعده دروغين مىدهد، و نه از وفاى به وعدههاى خود عاجز است، چرا كه «اوست عزيز و حكيم» شكستناپذير و دانا (وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ).
