مرگ هرچند كه در ظاهر، مصيبتي سخت و دشوار است (بقره، آيات 155 و 156؛ و نيز مائده، آيه 106) اما نمي توان از نقش آن در كمال يابي انسان در ابعاد گوناگون غافل شد. مرگ افزون براين كه زمينه انتقال آدمي از نشئه اي به نشئه اي ديگر است، آزمون سخت و دشوار براي آدمي نيز مي باشد. (ملك، آيه 2 و اعراف، آيه 155)
از آن جايي كه پوست انداختن بشر از طريق مرگ انجام مي گيرد، سكرات مرگ براي بسياري از انسانها سخت و دشوار است، علت آن هم اين است كه بسياري از مردم در زمان پيله بودن در دنيا، تلاشي براي پروانه شدن به خرج نمي دهند و زماني كه اجل و مهلت معين آنان فرا مي رسد، (آل عمران، آيه 145 و انعام، آيه2 و اعراف، آيه 34 و آيات ديگر) در يك حالت نيمه كامل و تمام مي بايست از پيله و رحم دنيا بيرون آيند و اين نارس بودن است كه مرگ را بر آنان دشوار و سخت مي كند و جانشان را به لبشان مي رساند. (ق، آيه 19) اينان زماني كه با مرگ مواجه مي شوند، حقيقت ساخته شده خود را مي بينند و آتش بر افروخته از ظلم را در جانشان مي يابند (عبس، آيات 6 و 7)؛ چرا كه ظلم و استكبار ورزي آنان شرايط انتقال را سخت و دشوار مي كند و اجازه نمي دهد تا پوست اندازي از كالبد تن به سادگي انجام شود. (انعام، آيه 93) از اين جهت است كه با وحشت با مرگ مواجه مي شوند. (انفال، آيه 6 و احزاب، آيه 19و محمد، آيه 20)
اينان در هنگام مرگ، سازه خود ساخته خود را مي بينند و از اين كه با ايمان و كارهاي نيك، خود را به درستي براي مرحله بعد آماده نكرده اند، حسرت و ندامت مي خورند (مومنون، آيات 99 و 100) ولي اين حسرت و پشيماني ديگر سودي به حالشان ندارد، (همان) چرا كه ديگر راه بازگشتي به دنيا و جبران مافات نيست. (همان و نيز منافقون، آيات 10 و 11)