(آيه 41)- مىدانيم برنامه قرآن آميختن انذار به بشارت، و تهديد به تشويق است، و همچنين ذكر سرنوشت مؤمنان در برابر سرنوشت، مجرمان تا با قرينه مقابله مسائل بهتر درك شود.
بر اساس همين سنّت، قرآن به دنبال بيان مجازاتهاى گوناگون مجرمان در قيامت، اشاره پر معنى و كوتاهى در باره وضع پرهيزكاران در آن روز كرده، مىفرمايد:
«پرهيزكاران در سايههاى (درختان بهشتى) و در ميان چشمهها قرار دارند» (ان المتقين فى ظلال و عيون).
(آيه 42)- سپس مىافزايد: «و (آنها) در ميان انواع ميوهها از آنچه مايل باشند» قرار دارند (و فواكه مما يشتهون).
(آيه 43)- جالب اين كه آنها در اين ميهمان سراى الهى به عاليترين وجهى پذيرائى مىشوند، همان گونه كه در اين آيه آمده كه به آنها گفته مىشود: «بخوريد و بنوشيد گوارا، اينها در برابر اعمالى است كه انجام مىداديد»! (كلوا و اشربوا هنيئا بما كنتم تعملون).
تعبير «بما كنتم تعملون» (در مقابل اعمالى كه انجام مىداديد) اشاره به اين است كه اين مواهب را بدون حساب به كسى نمىدهند، و با ادعا و خيال و پندار به دست نمىآيد، تنها به وسيله تقوا، اعمال صالح و احسان و نيكوكارى فراهم مىشود.
«هنىء» هر چيزى است كه مشقتى به دنبال ندارد، و ناراحتى توليد نمىكند، و اين اشاره به آن است كه ميوهها و غذاها و نوشابههاى بهشتى، همانند آب و غذاى دنيا نيست كه گاه آثار سوئى در بدن مىگذارد يا عوارض نامطلوبى به دنبال دارد.
(آيه 44)- در اين آيه باز روى اين مطلب تكيه مىكند كه اين نعمتها بىحساب نيست، مىافزايد: «ما اين گونه، نيكوكاران را پاداش مىدهيم» (انا كذلك نجزى المحسنين).
(آيه 45)- و در پايان اين مقطع باز تكرار مىكند: «واى در آن روز بر تكذيب كنندگان» (ويل يومئذ للمكذبين).
واى بر آنها كه از تمام اين نعمتها و محبتها محروم مىشوند، كه حسرت اين محروميت آزارش كمتر از آتش سوزان دوزخ نيست؟
