بسم الله الرحمن الرحيم به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(آيه 1)- در آغاز اين سوره مقدمتا در پنج آيه، پنج سوگند آمده كه در تفسير معنى آنها سخن بسيار است:
مىفرمايد: «سوگند به فرشتگانى كه پى در پى فرستاده مىشوند» (و المرسلات عرفا).
(آيه 2)- «و آنها كه همچون تندباد حركت مىكنند» (فالعاصفات عصفا).
(آيه 3)- «و سوگند به آنها كه (ابرها را) مىگسترانند» (و الناشرات نشرا).
(آيه 4)- «و آنها كه جدا مىكنند» (فالفارقات فرقا).
(آيه 5)- «و سوگند به آنها كه آيات بيدارگر (الهى) را (به انبيا) القا مىنمايند» (فالملقيات ذكرا).
(آيه 6)- «براى اتمام حجت يا براى انذار» (عذرا او نذرا).
سوگند اول و دوم ناظر به مسأله «بادها و طوفانها» است، و سوگند سوم و چهارم و پنجم ناظر به نشر آيات حق به وسيله «فرشتگان»، و سپس جدا كردن حق از باطل، و بعد القاء ذكر و دستورهاى الهى به پيامبران، به منظور اتمام حجت و انذار است.
(آيه 7)- حال بايد ديد كه اين سوگندها براى چه منظورى است؟ در اين آيه پرده از روى اين معنى برداشته، مىگويد: «آنچه به شما (در باره قيامت) وعده داده مىشود يقينا واقع شدنى است» (انما توعدون لواقع).
بعث و نشور، ثواب و عقاب، حساب و جزا، همه حق است، و ترديدى در آن نيست.
(آيه 8)- سپس به بيان نشانههاى اين روز موعود پرداخته، مىفرمايد: «در آن هنگام كه ستارگان محو و تاريك شوند» (فاذا النجوم طمست).
(آيه 9)- «و (كرات) آسمان از هم بشكافند» (و اذا السماء فرجت).
(آيه 10)- «و در آن زمان كه كوهها از جا كنده شوند» (و اذا الجبال نسفت).
اصولا از آيات متعددى در قرآن مجيد استفاده مىشود كه پايان اين جهان با يك سلسله حوادث بسيار هول انگيز و كوبنده همراه است، بطورى كه نظام آن را بكلى متلاشى مىسازد، و جهان آخرت با نظامى نوين جايگزين آن مىگردد.
