(آيه 27)- سپس به يكى از نعمتهاى بزرگ الهى در كره زمين اشاره كرده، مىافزايد: «و در آن كوههاى استوار و بلندى قرار داديم» (و جعلنا فيها رواسى شامخات).
اين كوهها كه سر به آسمان كشيده، و ريشههاى آن به يكديگر پيوسته است از يك سو همچون زرهى زمين را در برگرفته، و در برابر فشار داخلى و فشارهاى ناشى از جزر و مد خارجى حفظ مىكند، و از سوى ديگر جلو اصطكاك قشر هوا را با زمين مىگيرد، و پنجه در هوا انداخته و آن را با خود به گردش در مىآورد، و از سوى سوم طوفانها و بادهاى عظيم را كنترل مىكند، و به اين ترتيب از جهات مختلف به اهل زمين آرامش مىبخشد.
و در ذيل همين آيه به يكى ديگر از بركات كوهها اشاره كرده، مىافزايد:
«و آبى گوارا به شما نوشانديم» (و اسقيناكم ماء فراتا).
آبى كه هم براى شما گوارا و مايه حيات است، و هم براى حيوانات شما و زراعتها و باغهايتان.
بسيارى از چشمهها و قناتها از كوهها مىجوشد، و سر چشمه بسيارى از نهرها و شطهاى عظيم از برفهاى متراكمى است كه بر قلههاى كوهها مىنشيند، و مهمترين ذخائر آبى انسانها را تشكيل مىدهد.
(آيه 28)- در پايان اين قسمت باز مىفرمايد: «واى در آن روز بر تكذيب كنندگان» (ويل يومئذ للمكذبين).
همان كسانى كه اين همه آيات و نشانههاى قدرت حق را با چشم خود مىبينند، و اين همه نعمتهاى الهى را كه در آن غرقند مشاهده مىكنند باز هم رستاخيز و دادگاه قيامت را كه مظهر عدل و حكمت اوست انكار مىنمايند.
(آيه 29)- در اين جا سرنوشت نهائى تكذيب كنندگان قيامت، و منكران آن دادگاه عدل الهى بيان شده است، بيانى كه به راستى انسان را در وحشتى عميق فرو مىبرد، و ابعاد فاجعه را روشن مىسازد.
مىفرمايد: در آن روز به آنها گفته مىشود: «بىدرنگ به سوى همان چيزى كه پيوسته آن را انكار مىكرديد برويد»! (انطلقوا الى ما كنتم به تكذبون).
رهسپار شويد به سوى جهنم سوزان كه هميشه آن را به باد استهزا مىگرفتيد به سوى انواع عذابها كه با اعمالتان آن را از پيش فراهم ساختهايد.
