(آيه 22)- در آيات گذشته به نه بخش از مواهب بهشتيان اشاره شد، و در ادامه آنها به پنج قسمت ديگر اشاره مىكند، به گونهاى كه از مجموع به خوبى استفاده مىشود آنچه لازمه آرامش و آسايش و لذت و سرور و شادى است، براى آنها در بهشت فراهم است.
نخست به دو قسمت از غذاى بهشتيان اشاره كرده، مىفرمايد: «و همواره از انواع ميوهها و گوشتها- از هر نوع كه بخواهند- در اختيارشان مىگذاريم» (وَ أَمْدَدْناهُمْ بِفاكِهَةٍ وَ لَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ).
«أَمْدَدْناهُمْ» به معنى ادامه و افزايش اعطاء است، يعنى ميوهها و غذاهاى بهشتى آن چنان نيست كه با تناول كردن كمبودى پيدا كند، و يا مثل ميوههاى دنيا كه در فصول سال نوسان زيادى دارد تغييرى در آن حاصل شود، بلكه هميشگى و جاودانى و مستمر است.
تعبير «مِمَّا يَشْتَهُونَ» (از آنچه بخواهند) نشان مىدهد كه بهشتيان در انتخاب نوع و كميت و كيفيت اين ميوهها و غذاها، كاملا آزادند، هر آنچه بخواهند در اختيار دارند.
البته غذاهاى بهشتى منحصر به اين دو نيست ولى اينها دو غذاى مهمند.
مقدم داشتن «فاكهة» (ميوهها) بر «لحم» (گوشتها) اشارهاى است به برترى «ميوهها» بر «گوشتها».
(آيه 23)- سپس به مشروبات گواراى بهشتيان اشاره كرده، مىافزايد: «آنها در بهشت جامهاى پر از شراب طهور را كه نه بيهودهگوئى در آن است و نه گناه از يكديگر مىگيرند» (يَتَنازَعُونَ فِيها كَأْساً لا لَغْوٌ فِيها وَ لا تَأْثِيمٌ).
شرابى است گوارا و لذتبخش، نشاط آفرين و روحپرور، خالى از هر گونه تخدير و فساد عقل، و به دنبال آن بيهودهگوئى و گناه هرگز نيست، بلكه سراسر هوشيارى و لذت جسمى و روحانى است.
جمله «يتنازعون» اشاره به آن است كه بهشتيان به عنوان شوخى و مزاح و افزايش سرور و انبساط جامهاى «شراب طهور» را از دست يكديگر مىكشند و مىنوشند.
