بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(آيه 1)- اين سوره يكى ديگر از سورههائى است كه با سوگند شروع مىشود، سوگندهائى براى بيان يك واقعيت مهم يعنى مسأله قيامت و معاد و رستاخيز و محاسبه اعمال انسانها.
مىفرمايد: «سوگند به كوه طور» (وَ الطُّورِ).
«طور» در لغت به معنى «كوه» است، ولى با توجه به اين كه اين كلمه در ده آيه از قرآن مجيد مطرح شده كه در نه مورد سخن از «طور سينا» همان كوهى كه در آنجا وحى بر موسى نازل مىشد به ميان آمده، معلوم مىشود كه در آيه مورد بحث نيز منظور همان معنى است.
(آيه 2)- «و سوگند به كتابى كه نوشته شده است ...» (وَ كِتابٍ مَسْطُورٍ).
به تناسب سوگندى كه قبل از آن آمده اين تعبير يا اشاره به تورات است و يا همه كتب آسمانى.
(آيه 3)- «در صفحهاى گسترده» (فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ).
در اين آيه نيز سوگند به كتابى خورده شده كه بر صفحهاى از بهترين صفحات نگاشته شده و در عين حال باز و گسترده است و نه پيچيده!
(آيه 4)- «و سوگند به بيت المعمور» (وَ الْبَيْتِ الْمَعْمُورِ).
«بيت المعمور» را بعضى به «كعبه» و خانه خدا در زمين تفسير كردهاند كه به وسيله زوار و حاجيان همواره معمور و آباد است، و مىدانيم نخستين خانهاى است كه براى عبادت، در روى زمين ساخته و آباد شده است.
(آيه 5)- «و سقف برافراشته» (وَ السَّقْفِ الْمَرْفُوعِ).
منظور از «سقف مرفوع» آسمان است، چرا كه در آيه 32 سوره انبياء مىخوانيم: «ما آسمان را سقف محفوظى قرار داديم».
تعبير به «سقف» ممكن است از اين نظر باشد كه ستارگان و كرات آسمانى آن چنان سراسر آسمان را پوشاندهاند و به سقفى مىمانند، و نيز ممكن است اشاره به «جوّ اطراف زمين» باشد كه قشر فشردهاى از هوا همچون سقف محكمى اطراف آن را فراگرفته و آن را در برابر هجوم سنگهاى آسمانى و اشعه زيانبار كيهانى به خوبى حفظ مىكند.
