(آيه 19)- بعد از اين اشاره اجمالى و سر بسته، به نعمتها و سرور و شادمانى پرهيزكاران در بهشت به شرح آنها پرداخته، چنين مىگويد به آنها گفته مىشود:
«بخوريد و بياشاميد گوارا»! (كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً).
«اينها در برابر اعمالى است كه انجام مىداديد»! (بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ).
تعبير به «هنيئا» (گوارا) اشاره به اين است، كه خوردنيها و نوشيدنيهاى بهشتى هيچ گونه عوارض نامطلوبى را به دنبال ندارد، و همچون نعمتهاى اين جهان نيست كه گاه مختصر كم و زياد در آن، بيمارى و ناراحتى به دنبال مىآورد.
مسلم است نعمتهاى بهشتى ذاتا گواراست، اما اين كه فرشتگان به بهشتيان مىگويند گوارا باد خود لطف و گوارائى ديگرى است.
(آيه 20)- سپس به نعمت ديگرى اشاره كرده، مىفرمايد: «اين در حالى است كه بر تختهاى صف كشيده در كنار هم تكيه مىكنند» (مُتَّكِئِينَ عَلى سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ).
و از لذت انس با دوستان و مؤمنان ديگر بهره فراوان مىگيرند كه اين لذتى است معنوى ما فوق بسيارى از لذتها.
سپس مىافزايد: «و حور العين را به همسرى آنها در مىآوريم» (وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ).
