(آيه 58)- اين آيه به گوشهاى از پاداشهاى مؤمنان اشاره كرده، مىفرمايد:
«و كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند آنها را در غرفههايى از بهشت جاى مىدهيم كه نهرها از زير آن جارى است» (وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَنُبَوِّئَنَّهُمْ مِنَ الْجَنَّةِ غُرَفاً تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ).
امتياز ديگر غرفههاى بهشتى اين است كه همچون منازل و قصرهاى اين جهان نيست كه هنوز انسان دمى در آن نياسوده است بانگ «الرحيل» زده مىشود بلكه «آنها جاودانه در آن خواهند ماند» (خالِدِينَ فِيها).
و در پايان آيه اضافه مىكند: «چه خوب است پاداش آنها كه براى خدا عمل مىكنند» (نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ).
(آيه 59)- اين آيه مهمترين اوصاف مؤمنان عامل را به اين صورت بيان مىكند: «آنها كسانى هستند كه در برابر مشكلات صبر و استقامت به خرج مىدهند، و بر پروردگارشان توكل مىكنند» (الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ).
از زن و فرزند و دوستان و بستگان و خانه و كاشانه خود جدا مىشوند و صبر مىكنند.
مرارتهاى غربت و سختيهاى آوارگى از وطن را مىچشند و شكيبا هستند.
و اگر درست بينديشيم ريشه همه فضائل انسانى همين «صبر» و «توكل» است: صبر عامل استقامت در برابر موانع و مشكلات است، و توكل انگيزه حركت در اين راه پرنشيب و فراز.
