ياد خدا

بدون شك يكى از عوامل زمينه‏ساز گناه غفلت و سرمستى است، و ذكر و ياد خدا از عوامل بازدارنده‏ى گناه مى‏باشد.
امام باقر عليه السلام فرمودند: «1»

سه چيز از مهمترين امورى است كه خداوند بر خلق فرض كرده است:
انصاف و فداكارى در مورد برادر ايمانى و ياد خدا در هر حال.
سپس فرمود: ياد خدا آنست كه هنگام نزديك شدن به گناه، انسان به ياد خدا بيفتد و همين امر او را از گناه باز دارد.

آنگاه فرمود: همين است سخن خداوند كه مى‏فرمايد:
«إنّ الّذينَ اتّقوا إذا مَسّهم طائف مِن الشّيطان تذكّروا فاذا هم مُبصِرون» «2»
«پرهيزكاران هنگامى كه گرفتار وسوسه‏هاى شيطان شوند بياد خدا مى‏افتند و بينا مى‏گردند.»

امام صادق عليه السلام در ضمن گفتارى درباره‏ى ذكر خدا فرمودند:
«منظور، ياد كردن خداست به هنگامى كه انسان با حلال و حرام روبرو مى‏شود اگر طاعت خدا باشد آن را انجام مى‏دهد و اگر معصيت باشد آن را ترك مى‏كند.». «3»

تذكر اين نكته در اينجا لازم است كه در قرآن از امورى مانند: شيطان، اموال، اولاد، تجارت و تمتع بيش از حد از متاع دنيا، به عنوان عوامل غفلت و مانع ذكر، سخن به ميان آمده است.
بنابراين ذكر خدا، وقتى ثمربخش و بازدارنده گناه است كه حجاب‏هاى‏ غفلت فرا راه آن قرار نگيرد.
__________________________________________________
(1). بحار، ج 93 ص 379. ميزان الحكمه، ج 3 ص 425
(2). اعراف/ 201
(3). بحار، ج 93 ص 154