سپس در دنباله آيه به مؤمنان بشارت مىدهد كه: «و هر كس به خدا ايمان آورد، خدا قلبش را هدايت مىكند» (و من يؤمن بالله يهد قلبه). آن چنان كه در برابر مصائب زانو نزند، مأيوس نشود، جزع و بيتابى نكند.
اين هدايت الهى هنگامى كه به سراغ انسان آيد در نعمتها شاكر مىشود و در مصيبتها صابر، و در برابر قضاى الهى تسليم.
و در پايان آيه مىفرمايد: «و خداوند به هر چيز داناست» (و الله بكل شىء عليم).
اين تعبير مىتواند اشاره اجمالى به فلسفه مصائب و بلاها باشد كه خداوند روى علم و آگاهى بىپايانش براى تربيت بندگان و اعلام بيدارباش و مبارزه با هرگونه غرور و غفلت گهگاه در زندگانى آنها مصائبى ايجاد مىكند، تا به خواب فرو نروند و موقعيت خويش را در دنيا فراموش نكنند، و دست به طغيان و سركشى نزنند.
