(آيه 7)- در تعقيب بحثهايى كه در آيات قبل، پيرامون هدفدار بودن آفرينش آمده در اينجا مسأله معاد و رستاخيز را- كه تكميلى است بر بحث هدف آفرينش انسان- مطرح مىكند.
نخست از ادعاى بىدليل، منكران رستاخيز، شروع كرده، مىفرمايد: «كافران پنداشتند كه هرگز برانگيخته نخواهند شد» (زعم الذين كفروا ان لن يبعثوا).
سپس در تعقيب اين سخن، به پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله دستور مىدهد «بگو: آرى به پروردگارم سوگند همه شما (در قيامت) برانگيخته خواهيد شد، سپس آنچه را عمل مىكرديد به شما خبر داده مىشود، و اين براى خداوند آسان است» (قل بلى و ربى لتبعثن ثم لتنبؤن بما عملتم و ذلك على الله يسير).
وقتى كه كار دست خداوند قادر متعال است مشكلى در ميان نخواهد بود.
(آيه 8)- در اين آيه چنين نتيجهگيرى مىكند: اكنون كه قطعا معادى در كار است، «به خدا و رسول او و نورى كه نازل كردهايم ايمان بياوريد» (فآمنوا بالله و رسوله و النور الذى انزلنا).
و بدانيد «خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است» (و الله بما تعملون خبير).
به اين ترتيب دستور مىدهد كه خود را براى رستاخيز از طريق ايمان و عمل صالح آماده كنند، ايمان به سه اصل «خدا»، «پيامبر» و «قرآن» كه اصول ديگر نيز در آن درج است.
