(آيه 55)- در اين آيه براى تأكيد مطلب مىفرمايد: «ما آيات و نشانهها و دستورات خود را اين چنين روشن و مشخص مىكنيم، تا هم راه حقجويان و مطيعان آشكار گردد و هم راه گنهكاران لجوج و دشمنان حق» (وَ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ وَ لِتَسْتَبِينَ سَبِيلُ الْمُجْرِمِينَ).
منظور از «مجرم» همان گناهكاران لجوج و سرسختى است كه با هيچ وسيله تسليم حق نمىشوند.
يعنى بعد از اين دعوت عمومى و همگانى به سوى حق، حتى دعوت از گناهكارانى كه از كار خود پشيمانند، راه و رسم مجرمان لجوج و غير قابل انعطاف كاملا شناخته خواهد شد.
(آيه 56)- اصرار بيجا! در اين آيه و دو آيه بعد همچنان روى سخن به مشركان و بتپرستان لجوج است- همانطور كه بيشتر آيات اين سوره نيز همين بحث را دنبال مىكند- لحن اين آيات چنان است كه گويا آنها از پيامبر دعوت كرده بودند به آئينشان گرايش پيدا كند، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مأمور مىشود كه به آنها «بگو: من از پرستش كسانى كه غير از خدا مىخوانيد نهى شدهام» (قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ).
سپس مىفرمايد: «بگو: اى پيامبر! من پيروى از هوى و هوسهاى شما نمىكنم» (قُلْ لا أَتَّبِعُ أَهْواءَكُمْ). و اين پاسخ روشنى به پيشنهاد بىاساس آنهاست و آن اين كه بتپرستى هيچ دليل منطقى ندارد.
و در آخرين جمله براى تأكيد بيشتر مىگويد: «اگر من چنين كارى را كنم مسلما گمراه شدهام و از هدايت يافتگان نخواهم بود» (قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُهْتَدِينَ).
