شبی خواب بر من غلبه کرد و چنین در خواب دیدم که در مکه در حال طواف خانه خدا و در دور هفتم طواف کعبه در کنار حجرالاسود بودم بر آن دست می مالیدم و آن را می بوسیدم و می گفتم: «امانتم را رساندم و پیمانم را وفا کردم ، تو شاهد بر وفای من باش.»

ناگهان آقا صاحب الزمان (عج) را ایستاده بر درگاه کعبه یافتم. با فکری مشغول و خاطری پریشان به ایشان نزدیک شدم. او از حالت چهره ام ، نهان جانم را دانست. بر وی سلام کردم ، پس جواب فرمود. سپس به من فرمود: «چرا کتابی در غیبت نمی نویسی تا تو را از این غم برهاند؟» «پس گفتم: ای فرزند رسول خدا! مطالبی در غیبت نوشته ام. پس فرمود: آنها بر روش منظور نیستند. تو را امر می کنم که الان کتابی در موضوع غیبت تصنیف کنی و غیبتهای انبیاء خدا را در آن ذکر کنی. پس از آن حضرت گذشت و رفت . از خواب بیدار شدم و به دعا و گریه و زاری آن شب را به فجر رساندم ، صبح همان روز به قصد اطاعت امر ولی خدا و حجت وی ، شروع به تالیف این کتاب نمودم.» (۷)

شیخ صدوق در این کتاب بخوبی از عهده امتثال و اطاعت امر ، برآمده است و حق مطلب را بخوبی ادا نموده است.

تاریخ تالیف کتاب

ابن بابویه در سال ۳۵۲ ق قصد سفر از ری نمود. وی با کسب اجازه از رکن الدوله، امیر ری در رجب همان سال راهی مشهد گردید. (۸)در این مسیر، وی در ماه شعبان در نیشابور اقامت گزید. بر این اساس ، جمعی تالیف این کتاب را در آن سال دانسته اند. لکن مرحوم شیخ در سفر دیگری به سال ۳۶۷ ق به ماوراء النهر و مشهد مسافرت نمود. وی در روزهای ۱۷ و ۱۸ ذی حجة آن سال در مشهد بود. پس از آن شیخ به نیشابور رفت و تا شعبان ۳۶۸ ق در آنجا اقامت گزید. (۹) وی در۱۹ شعبان همان سال عازم ماوراءالنهر گردید.

با توجه به نقل بعضی از روایات کتاب کمال الدین، از مشایخ حدیث ماوراءالنهر، روشن می شود که این کتاب پس از این سفر تالیف شده است. همچنین از مقدمه کتاب روشن می شود که ابن بابویه در بازگشت از ماوراءالنهر برای زیارت مجدد وارد مشهد شد. پس ازاین سفر به نیشابور رفت و مدتی در آنجا سکنی کرد. شیخ صدوق در این زمان بود که به تبلیغ اعتقاد شیعه در مورد غیبت پرداخت و حداقل بخشی از این کتاب را تالیف کرد.