(آيه 10)- سپس به دنبال اين اخطار شديد به مؤمنان، دستور انفاق در راه خدا را صادر كرده، مىفرمايد: «و از آنچه به شما روزى دادهايم انفاق كنيد پيش از آنكه مرگ يكى از شما فرا رسد و بگويد: پروردگارا! چرا (مرگ) مرا مدت كمى به تأخير نينداختى تا (در راه خدا) صدقه دهم و از صالحان باشم»؟! (و انفقوا من ما رزقناكم من قبل ان يأتى احدكم الموت فيقول رب لو لا اخرتنى الى اجل قريب فاصدق و اكن من الصالحين).
در ذيل آيه مىگويد: «من انفاق كنم و از صالحان شوم» اين تعبير بيانگر تأثير عميق انفاق در صالح بودن انسان است.
بسيارند كسانى كه وقتى چشم برزخى پيدا مىكنند و خود را در آخرين لحظات زندگى و در آستانه قيامت مىبينند، و پردههاى غفلت و بىخبرى از جلو چشمان آنها كنار مىرود، و مىبينند بايد اموال و سرمايهها را بگذارند و بروند پشيمان مىشوند و تقاضاى بازگشت به زندگى مىكنند تا جبران كنند ولى دست ردّ بر سينه آنها گذارده مىشود، چرا كه سنّت الهى است كه اين راه، بازگشت ندارد!
(آيه 11)- در آخرين آيه با قاطعيت تمام، مىافزايد: «و خداوند هرگز (مرگ) كسى را، هنگامى كه اجلش فرا رسد، به تأخير نمىاندازد»! (و لن يؤخر الله نفسا اذا جاء اجلها).
چنانكه در آيه 34 سوره اعراف مىخوانيم: «هنگامى كه مرگ آنها فرا رسد، نه يك ساعت پيش مىگيرند نه يك ساعت، تأخير مىكنند».
و سر انجام آيه را با اين جمله پايان مىدهد: «و خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است» (و الله خبير بما تعملون).
و همه آنها را براى پاداش و كيفر، ثبت كرده و در برابر همه آنها به شما جزا مىدهد.
«پايان سوره منافقون»
